Przez długie lata uważano, że Stary Książ (Alte Furstenstein) był wzniesionymi ruinami najprawdopodobniej w 1779 roku. W latach 1991 - 92 przeprowadzono badani aarcheologiczne, które potwierdziły, że stojące ruiny są zbudowane w XVIII wieku ale na miejscu starego średniowiecznego zamku. Stary Książ powstał najprawdopodbniej przed 1288 rokiem. To najprawdopobniej do tego zamku przeniósł swoją siedzibę z Lwówka Śląskiego Bolko I Surowy. Swoje znaczenie warownia straciła po przejęciu księstwa Świdnicko-Jaworskiego do Korony Czeskiej w 1392 roku. W 1428 roku został on zdobyty i stał się bazą wypadową rycerzy-rozbójników i jako ich siedziba został zniszczony w 1484 roku. To najprawdopodobniej brak właściciela pogrążył zamek i obrócił go w ruinę. W roku 1794 ówczesny właściciel zamku Jan Henryk VI von Hochberg zlecił architektowi Christianowi Tischbeinowi urządzenie otoczenia zamku. Podczas tych prac powstały między innymi stylizowane na gotyk romantyczne ruiny zamku Stary Książ. Nowy zamek otoczono fosą i murem obronnym, a wejście do niego prowadziło przez bramę z dwoma wieżyczkami. W budynku głównym połączonym z wieżą znajdowała się sala reprezentacyjna, sądowa, zbrojownie i sypialnie. Pod kaplicą połączoną z głównym budynkiem krużgankami znajdował się loch pochodzący z zamku średniowiecznego. Podczas rozbudowy użyto wiele oryginalnych elementów renesansowych i barokowych przeniesionych z innych obiektów. We wnętrzach umieszczono cenne zbiory militariów, obrazów i mebli, a na dziedzińcu zamkowym urządzano wzorowane na średniowiecznych o turnieje rycerskie. Gromadziły one wiele wybitnych osobistości, takich jak król pruski Fryderyk Wilhelm III, prezydent Stanów Zjednoczonych i innych. Zamek spłonął latem 1945 roku, podpalony przez żołnierzy radzieckich.