Generał Brygady Benedykt Łączyński
jest postacią, która poprzez miejsce swojego wieczystego spoczynku jest również związana z miastem Wałbrzych. Historia Generała Benedykta Łączyńskiego przypada na okres wspólnych walk Francji i Polski. Polska, mając nadzieję na odzyskanie niepodległości, stanęła u boku Cesarza Francji Napoleona Bonaparte.
Benedykt Łączyński urodził się w 1779 roku w Kiernozi. Żył w czasie, gdy Polska już zniknęła z mapy Europy. Swoją służbę wojskową rozpoczął podczas Insurekcji Kościuszkowskiej, gdzie awansował na stopień podporucznika. W 1797 roku podczas służby w batalionie u J. H. Dąbrowskiego awansował na porucznika. Wraz ze swym garnizonem stacjonował w piemonckiej twierdzy Coni (Cuneo). Benedykt Łączyński wraz z generałem Grabowskim brał udział w spisku mającym na celu obalenie generała Dąbrowskiego. Po nieudanym spisku powrócił pod komendę gen. Dąbrowskiego, gdzie zasłużył się w bitwie pod Cortoną i w otwarciu przełęczy apenińskich.
W 1806 roku udało mu się zorganizować batalion piechoty w Łowiczu, co stało się przyczyną awansu na kapitana. Następnie w 1807 roku awansował aż do stopnia pułkownika. Walczył z Austriakami pod Raszynem.
Generał Benedykt Łączyński został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej, Orderem Królestwa Obojga Sycylii.
W 1812 roku z powodu złego stanu zdrowia odszedł z czynnej służby mianowany na generała brygady. Jeszcze w tym samym roku powrócił by organizować mobilozowanie nowych oddziałów. Po upadku Księstwa Warszawskiego zaciągnął się do armii francuskiej, gdzie został ranny pod Lützen.
25 marca 1814 dostał się do niewoli skąd został zwolniony na prośbę cara Aleksandra I. W 1816 roku przypadło mu zadbać o powrót polskich żołnierzy na ziemię ojczystą. Ciężka choroba podczas wykonywania tej misji sprawiła, że musiał odejść z armii. Leczył się najpierw we Wrocławiu, a następnie w sanatorium w Szczawnie Zdroju (Bad Salzbrunn). W wyniku ciężkiej choroby Benedykt Łączyński zmarł 07.08.1820r. Pochowany został na cmentarzu na Szczawienku (Nieder Salzbrunn) 09.08.1820r. przy kościele pw. Św. Anny.
Do ciekawostek należy fakt, iż był on bratem Marii Walewskiej, faworyty Napoleona Bonaparte. Z Napoleonem i siostrą Marią wiążą się różne przedziwne historie miłosne. Niektórzy twierdzą, iż romans był zainspirowany właśnie przez generała Łączyńskiego. Mimo dwóch wojen światowych i różnych zawirowań historii pomnik jego przetrwał na cmentarzu tuż przy kościele wraz z jeszcze jednym starym polskim nagrobkiem. Nie wiem, czy to opatrzność czuwała przez ten cały czas, czy to zbieg okoliczności, ale fakt, iż jeszcze istnieje ten pomnik wymaga aby choć raz przyjść i spojrzeć na to miejsce.
Dodatkowe informacje można znaleźć na stronach:
Generał Łączyński
Wiosna 1946 jako mały chłopak znalazłem się w Szczawienku - wówczas w Solicach Dolnych (żeby było zabawniej stacja nazywała się Słońsk Dolny) i chyba przy okazji pierwszej wizyty w kościele katolickim (vis a vis funkcjonował jeszcze ewangelicki) - mój Tato pokazał mi ten grób z inskrypcją zaczynającą się od słów "Jeżeli los w te strony zapędzi Polaka...". Może dlatego Generał stał się dla mnie kimś bliskim i choć od dziesiątków lat mieszkam daleko - zawsze odwiedzam Jego grób gdy tylko zdarzy mi się być w okolicach Wałbrzycha.
Do informacji Mariusza dodać należy, iż nazwisko Generała jest jednym z 8 polskich nazwisk figurujących na Łuku Tryumfalnym w Paryżu.
Andrzej
odpowiedź na pytanie
Miesjce spoczynku Generała Łączyńskiego jest przy lewej bocznej ścianie kościoła sw.Anny na Szczawienku.